 Alle nog aanwezige bagage, de tenten, slaapmatjes en etenswaren voor de komende dagen worden met ezelskarren naar onze slaapplaatsen vervoerd.
Zelf gaan we te voet op pad naar het onder aan de Falaise gelegen plaatsje Kani Kombolé.
Alle dagen van de trekking slapen we in eenvoudige kampementen. Wassen doe je in een hokje me een emmer water en het toilet is vaak alleen maar een gat in de grond. We slapen onder een afdak, buiten op de grond of op het dak. Een tent opzetten kan, maar is niet altijd nodig. lees verder......... |
 Zadelpijn!Die kwam pas de tweede dag van onze driedaagse fietstocht door de Mekongdelta. Met een bus zijn we eerst de stad uitgereden en daarna op de fiets gestapt, zeer goede mountainbikes. Het eerste stuk ging nog over de hoofdweg, maar al gauw zijn de via kleine, smalle weggetjes de delta in gereden. Af en toe stoppen we voor een foto of een praatje met de plaatselijke bevolking, die het prachtig vindt om een paar fietsende bleekgezichten langs te zien komen. lees verder......... |
||
 We beginnen de eerste trekking met lichte regen, maar al gauw wordt het droog. Wel zijn de paden nat en glibberig en zit het profiel van mijn wandelschoenen snel vol met modder. Het einddoel van de eerste dag is Kumulak. Als we aankomen in het dorpje gaat onze gids Bennie eerst onderhandelen met het dorpshoofd over onze slaapplaatsen. Meestal wordt het 't huis van de onderwijzer, vaak het enige houten huis van het dorp. Het meubilair wordt verwijderd zodat wij onze slaapmatjes op de vloer kunnen leggen en onze klamboes kunnen ophangen. lees verder......... |
Met z'n allen doen we rond het kampvuur een leuke vakantiequiz en om 12 uur 's nachts steken Rik en Wim het vuurwerk af. Personeel van de campsite komt ons al dansend en zingend een gelukkig Nieuwjaar wensen en samen drinken we een beker champagne.De volgende morgen rijden we de Sossusvlei in. Met een lokale gids lopen we langs de zandduinen naar een drooggevallen meer. De kleurcombinatie van het witte meer, de zandduinen op de achtergrond en de strakblauwe lucht is geweldig! We eindigen de dag bovenop zandduin 45 en zien de zon langzaam onder gaan.
lees verder......... |
||
 Er zijn twee manieren om in Petra te komen. Gewoon via de hoofdingang door de Siq (een kilometer lange, reusachtige scheur in de zandstenen rotswanden die zich langs overhangende kliffen slingert) of door eerst in tweeëneenhalf uur over rotsen om de stad heen te lopen en via het 800 traptreden hoger gelegen klooster Al Deir de stad binnen te gaan.Wij kiezen natuurlijk voor het laatste, want waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan! lees verder......... |
De rangers hebben vannacht de overnachtingplaats van de Mubare familie gespot en vandaar volgen we het spoor verder. Net als bij de chimpansees zijn er geen begaanbare paden, maar lopen we door de hoge begroeiing richting gorilla's.
We kunnen ze op vier tot vijf meter naderen en zien beneden ons een enorme silverbackgorilla, Ruhondeza, het hoofd van de familie. De hele Mubare familie bestaat uit negen gorilla's waarvan we er zes van zeer dichtbij zien. We mogen maximaal één uur blijven en dit is voorbij voordat je het door hebt.
Twee jonge mannetjes, Marayika en Muyambi, stoeien vlakbij met elkaar en even verderop zit Bukumu, het vrouwtje met haar pasgeboren baby.
lees verder......... |
||
 lees verder......... |
Vroeg in de morgen vertrekken we naar het zuidelijk gelegen Antsirabe, een gezellige stad waar het belangrijkste vervoermiddel de pousse-pousse is. Dit is een soort riksja, in vrolijke kleuren rood, geel en blauw geschilderd. Bij het verlaten van het hotel wordt ik meteen 'overvallen' door een bende pousse-pousse lopers. Voor een klein bedrag willen ze je graag de stad door rijden, maar ik wandel toch liever. Onderweg wordt ik ook regelmatig aangeklampt om in te stappen en willen ze allemaal een afspraak maken voor een ritje de volgende dag: "Remember me, I'm pousse-pousse number 8, my name is Gaston and I will drive you tomorrow." lees verder......... |
||
 Onderweg stoppen we bij een dorp langs de Omo-rivier. Hier wonen de Karo. Het is een zeer kleine stam die in een paar dorpjes langs de rivier leven. De vrouwen versieren zich met enorme littekens op de huid en dragen vaak een spijker door de onderlip. lees verder......... |
 De bus rijdt verder met al onze bagage naar de kampplaats. Samen met onze gids Dadu beginnen we de tocht met een stevige klim. Nu blijkt dat we toch nog niet helemaal gewend zijn aan de hoogte. Voetje voor voetje klim ik de berg op. Gelukkig heb ik mijn wandelstokken bij me, wat extra steun geeft en waarmee ik me omhoog kan drukken. Boven aangekomen rusten we wat uit voordat we de hoogvlakte oversteken. lees verder......... |
||
We rijden over een prachtige weg in noordelijke richting naar Denali NP en zien na een tijdje in de verte Mount McKinley liggen. Met 6194 meter de hoogste berg van Noord-Amerika.We zetten voor drie nachten onze tenten op en rond het kampvuur leren we elkaar een beetje beter kennen. Andrew vertelt hoe te handelen als je onverwachts een beer tegenkomt. lees verder......... |
Tijdens een late middag gamedrive stuiten we op een boze olifant. We staan met de truck op een doodlopende weg als er een olifant aankomt die zijn weg door ons ziet versperd.
We kunnen nog maar een klein stukje achteruit tot het einde van de weg en zien de olifant boos op ons afkomen. Na wat heen en weer gewiebel draait de olifant zich om en kunnen we opgelucht ademhalen, het gevaar is geweken.De olifant vervolgt zijn weg en wij hebben de weg weer vrij om verder te rijden. lees verder......... |
||
Overdag wandelen we over de Galápagos eilanden tussen de zeeleeuwen en leguanen door.Op nog geen halve meter van ons vandaan zit een albatros op haar nest en vliegen blauw-voet-jan-van-genten af en aan. Rondom de eilanden en rotsen snorkelen we en zien regelmatig haaien onder ons door zwemmen. Mooi koraal vind je hier niet, maar wel veel vissen in allerlei maten en kleuren. Ieder eiland dat we bezoeken is weer anders. De ene keer zijn er mooie zandstranden, een andere keer lopen we over de rotsen het eiland op. lees verder......... |
In de loop van de morgen vertrekken we per vliegtuig naar Lhasa, de hoofdstad van Tibet.Lhasa ligt op ongeveer 3750 meter hoogte en dat is vanaf de 1200 meter in Nepal een behoorlijk snelle stijging. Bij het verlaten van het vliegveld heb ik dan ook wat last van de hoogte, maar deze zal in de loop van de dag langzaam over gaan. Door de bezetting van China zijn er scherpe controles bij aankomst op het vliegveld en moet ik mijn boek "Zeven jaar in Tibet" bij de douane achter laten. lees verder......... |
||
De bedoeling was om met de boot over te steken, maar door een onduidelijke fout lukt dat niet en nemen we het vliegtuig naar Christchurch. Hier vandaan maken we een rondje Zuidereiland.Het is prachtig weer als we met de boot de oceaan op gaan op zoek naar de walvissen. Het geluk lacht ons toe. Wel vier keer zien we een walvis die met een sierlijke boog, zijn staart hoog opheffend, een duik de diepte in neemt, waarna hij voor 40 tot 60 minuten onder water blijft. lees verder......... |
 Met jeepney's, een typisch Filippijns vervoermiddel, rijden we naar Banaue. Hier begint een drie-daagse trek naar enkele Ifugao-dorpen.Drie dagen lang zullen we wandelen over de ruim 2000 jaar oude rijstterrassen. De totale lengte van deze terrassen wordt geschat op meer dan 20.000 kilometer en worden gerekend tot een van de wereldwonderen. Afwisselend lopen we door nevelbossen en over rijstterrassen. Het smalle pad van hooguit een halve meter breed waarover we lopen is de afscheiding tussen de terrassen. lees verder......... |
||
 Eeuwenoude moskeeën, minaretten en madrasah's zijn de stille getuige van de eens bloeiende handelsstad. In de drukke bazaars wordt allerlei waar aangeboden en bespreekt men onder het genot van een lekker kopje thee de laatste ontwikkelingen. Tijdens een rondrit door de stad bezoeken we onder andere de Kalyan moskee met zijn 47 meter hoge minaret. lees verder......... |
 De 700 kilometer lange treinreis is een hele gebeurtenis. Je waant je in een andere tijd als je in de mahoniehouten banken met fluwelen zittingen van het uitzicht en de ondergaande zon geniet. Na een heerlijke maaltijd in de restauratiewagon begeven we ons terug naar onze coupé, die dan omgebouwd is tot slaapcoupé.De regen valt met bakken uit de hemel als we het station van Temuco bereiken. Na een vlug ontbijt op de plaatselijke markt rijden we per bus naar Pucon, de startplaats voor enkele schitterende dagen. lees verder......... |
||
 Het hotel in Sana'a is in dezelfde bijzondere bouwstijl opgetrokken als de overige soms 400 jaar oude huizen in de binnenstad. De eerste verdieping van de traditionele huizen is gebouwd van steen, terwijl de hogere verdiepingen vaak van leem zijn opgetrokken. Boven de ramen worden gipsen friezen geplaatst waartussen gekleuren ruiten worden geplaatst (takhrim ramen). lees verder......... |
 Doordat het nu het eind van de droge periode is, is het waterpeil van de rivier zeer laag. Zo laag zelfs dat het onmogelijk is om met een volle boot door te varen. De enige oplossing is dan ook uitstappen en een stukje lopen naar dieper water. Dat dit diepere water soms onverwacht snel komt laat zich raden, een nat pak tot op borsthoogte is dan ook onvermijdelijk.Bij het longhouse aangekomen worden de 's middags officieel begroet door de 'Tuah Rumah', de hoofdman, met een officiële welkomsceremonie. Na het slachten van een haan en enkele welkomsdansjes worden we onthaald met heerlijke tuak, een eigen gestookte rijstwijn die zeer goed smaakte. lees verder......... |